در ستایش هنر

این نقاش‌ها -رئالیست‌هایشان مخصوصاً- پدرسوخته‌اند. به شدت پدرسوخته‌اند. این‌ها هفت‌خط روزگارند. تهِ همه چیزی را در آورده‌اند. می‌دانند کدام چهره‌ها، کدام سایه‌ها، کدامین لحظه‌ها آدمی را حس دیگری می‌دهد، می‌دانند دل آدمی کی رقیق می‌شود، می‌روند درست همان‌جا را می‌کِشند. این پدرسوختگی نیست؟ گاهی احساس می‌کنم این نقاش‌ها به اندازه‌ی همه‌ی لحظات خوب آدم‌ها زندگی کرده‌اند. کاری می‌کنند آدم بعضی از این‌ها را که ببیند مدت‌ها حال‌ش طور دیگری بشود. کار صدها نوشته را یک‌جا می‌کنند. دقیقاً دست می‌گذارند آن‌جائی‌که هنوز خیلی از سیاست‌مدارها و نویسندگان و روان‌شناس‌ها بلد نیستند کجاست. این به معنای واقعی کلمه، هنر است.

 

× لطفاً فید جدید وبلاگ را جای‌گزین کنید.

Continue Reading