مرا به خود بپذیر

بانو؛
ای آیت الله، هر روز که تو را می‌بینم می‌مانم که چه‌طور این همه را تو با خود آورده‌ای، این همه خوبی را چه‌طور مجوز گرفته‌ای؟ مرزبانان را چه کرده‌ای بانو؟ چه‌گونه می‌شود این همه زیبا بود، این همه مهربان، آرام، آن لبخند شیرین… آخ!
می‌دانی! تو جلوه‌ی خدایی بر زمین؛ اگر تو نبودی من چه‌گونه ایمان می‌آوردم؟! با جنگ و فقر و بچه‌های گل‌فروشِ چهارراه، سخت بود مومن بودن؛ تو آمدی و گفتی اما می‌شود.
ای زیباروی، ای یاور همیشه مومن! بر اعتقاد و التزام عملی‌م به خود شک مکن. مرا به خود بپذیر.

Continue Reading