درباره

اُغلن کبیر…
نیمه‌شب ۱۸ آذر ماه ۱۳۸۶ پس از ساعت‌ها رایزنی با خودِ درون‌ام، به این نتیجه رسیدم که وبلاگی باید بسازم برای خودم. گفتم چرا باید کسانی‌که من به‌شان وبلاگ ساختن را یاد داده‌ام الآن باید برای خودشان تریبونی داشته باشند و من نداشته باشم؟ چرا نباید جایی باشد که من بیایم به چند نفر پیله کنم و از چند نفر تعریف کنم؟ چرا نباید از پشت نقاب اجتماعی‌ام بیرون بیایم و کمی هم خود واقعی‌ام باشم؟ پس جدی‌ترین وبلاگی که تا آن موقع داشتم را ایجاد کردم. این‌که اسم «اُغلن» از کجا آمد و چطور انتخاب شد به زبان ترکمن‌ها برمی‌گردد که اوغلان را به معنی پسر استفاده می‌کنند. کبیر بودن‌ش هم بر می‌گردد به تحولاتی که وبلاگ در گذر زمان داشت. نوشته‌های وبلاگ از دل‌نوشت‌های شخصی و دیدگاه‌های اجتماعی یک دانش‌جوی سال اولی تبدیل شد به یک‌سری مطالب کلی و سرگرم‌کننده برای نویسنده‌اش، به یک بازی دوست‌داشتنی با کلمات. شد شخصیتی جدای از نگارنده‌اش. یعنی که بزرگ شده بود، ادعای استقلال می‌کرد، غروری داشت برای خودش. جوش جوانی زده بود روی صورت‌ش حتی. هارت‌وپورت هم زیاد می‌کرد. من هم به رسمیت شناختم‌اش و به دادن لقب «کبیر» مفتخرش کردم. با این صفت جدید، اُغلن هم از منِ نویسنده‌اش مستقل شد، هم از بقیه‌ی اُغلن‌ها که من نمی‌دانستم این‌قدر زیادند متمایز شد و هم این‌که قشنگ است و قشنگ بودن می‌تواند به تنهایی آتشی در عالم هستی به پا کند.

اما خود من…
وقتی به دنیا آمدم دیوار برلین یهو ریخت، ماندلّا به آبیِ برابری نزدیک شد و صلحِ آسمانیِ چینی‌ها قرمز شد. هوا هم خیلی گرم بود. امرداد بود.
آدم کم‌حرفی‌ام معمولاً؛ عاشق درگیری لفظی‌ام، نمی‌دانم چرا. شب‌ها سِزِن آکسو گوش می‌کنم. کاری به کار مورچه‌ها ندارم. فوق لیسانس حقوق خصوصی‌ام. رنگ سبز را هم دوست دارم. از شاملوی بزرگ -آن بامداد این تاریکی- کافکا، نزار قبانی و نادر ابراهیمی خوش‌م می‌آید. وقت کنم فیلم می‌بینم. بعد از تعطیلی گودر بیش‌تر در توئیترم. اهل سفر هم نیستم. کلاً زندگی آرام و سربه‌زیری دارم، راضی‌ام در کل.

برای در ارتباط بودن با من از صفحه‌ی تماس می‌توانید استفاده کنید و نیز از لینک‌های سمت چپ وبلاگ‌ هم برای پیدا کردن‌م در شبکه‌های اجتماعی. خوش‌حال خواهم شد اگر مورد توجه‌تان باشم.

به تاریخ ۲۲ اسفندماه ۱۳۸۹
(ویرایش شده در بیست‌ویک‌ام دی‌ماه ۱۳۹۲)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.