اُغلن کبیر: ممنون‌م از شما؛ از دقت‌تان و از راه‌نمایی‌های دوستانه‌تان. استفاده کردم.

اُغلن کبیر: سلام از ماست. چیزی بود که مدت‌ها بود می‌خواستم بگویم؛ هرچند نمی‌خواهم خودم را درگیر این مسائل کنم که نه اطلاعات‌ش را دارم و نه توان‌ش را.

اُغلن کبیر: تصمیم گرفته‌ام کامنت‌ها با تأئیدم نمایش داده شوند؛ به برخی کامنت‌ها هم که نیاز باشد صرفن جواب می‌دهم که سوءتفاهم ایجاد نکنند.

اُغلن کبیر: هومم؛ بله درسته. مفاهیم این عالم رو می‌شه نسبی بهشون نگاه کرد. از نظر شما چیزی که ضعف نیست، می‌تونه برای من به منزله‌ی شکست باشه.

میدانی ؟
من هروقت تصمیم میگیرم “برم”"نباشم” یه نوشته ای مرددم میکنه …
این از اونها بود ….

آپم : انسان و طبیعت ” نثری زیبا از لرد آویبوری”

اُغلن کبیر: ممنون‌م سرور. ممنون!

همچون بنفشه ها

(در جعبه های کوچک چوبین)

می‌شد با خود ببرد هرکجا که خواست

در روشنای باران، درآفتاب پاک

شفیعی کدکنی

اُغلن کبیر: از لطف‌تان ممنون‌م.

اُغلن کبیر: به هر حال کامنت‌های عمومی به این شکل بستر سوءتفاهمات است. پیش از این من مدتی کامنت‌ها را بسته بودم. اعتراض شد. دوباره باز کردم؛ منتها این‌بار تصمیم دیگری دارم، از پست آینده، احتمالن کامنت گذاشتن پای هر مطلب را می‌بندم و به جای‌ش دعوت می‌کنم که از قسمت “تماس با نویسنده” که در گوشه‌ی راست پائین وبلاگ، مدتی‌ست آماده‌اش کرده‌ام استفاده شود. آن‌وقت من می‌توانم همه‌ی نظرات را داشته باشم و به شکل خصوصی هم به هر کدام‌شان پاسخی دهم.
ناوات وبلاگ‌ش مشکلی نداشت. صرفن فیلتر است و البته می‌توانی فید وبلاگ‌ش را بخوانی.

اُغلن کبیر: سلام آرام؛ بله لحن کلام ایشون درست نبود و دقیق‌تر اگر بشویم اهانتی به خود من بود آن تعبیر. من معمولن جواب کامنت نمی‌دادم، این‌بار بعد از این‌که به کامنت ناوات جواب دادم، گفتم اگر به دیگران جواب ندهم تبعیض است، جواب دادم پس. و این جواب‌های من بود که در ادامه کار را به این حرف‌های ناروا کشاند. به هرجهت من عذرخواهی می‌کنم. ایشان گفته‌اند وبلاگ من «ایست‌گاه هرزه‌گوها» شده، هرچه گشتم کسی را پیدا نکردم که هرزه بگوید؛ من همه‌ی گفته‌های عزیزان خواننده‌ی این‌جا را دوست داشتم و دارم.

اُغلن کبیر: :)

اُغلن کبیر: خب البته هرکسی حق داره هرچی می‌خواد بگه؛ ولی من هم حق دارم هر کدوم رو که نخواستم حذف کنم از این‌جا. ولی نه، فکر نمی‌کنم آن‌طور باشد که گفته‌ای؛ بنظرم خواننده‌های این‌جا آدم‌های محترمی‌ند.

اُغلن کبیر: قطعن همین‌طوره. من اگر به جایی دل بسته‌ام، نه به اون مکان‌ها که به افرادی بوده‌اند که من دوست‌شان داشته‌ام و آن‌ها آن‌جا بوده‌اند. به قول این آخوندها شرف المکان بالمکین! و به قول آقای داریوش که دوست‌ش می‌دارم من و شاید ارتباطی مستقیمی به بحث نداشته باشد ولی دوست دارم که بیاورم‌ش: «برای زنده‌ بودن دلیل آخرینم باش/ من‌م، من بذر فریاد/ خاک خوب سرزمین‌م باش/ طلوع صادق عصیان ِ من، بیداری‌م باش».

اُغلن کبیر: خب بله گویی من درست متوجه منظور شما نشده بودم، قبول می‌کنم حرف‌تون رو.
و نیز این‌که لحن اواخر کلام‌تون چندان خوشایند نبود برای‌م.

اُغلن کبیر: ممکنه آسمون همه‌جا یه رنگ باشه، ولی این قیاس مع‌الفارقه. یعنی آیا اوضاع زندگی توی ایران اسلامی! و نروژ و سودان یک جوره؟

اُغلن کبیر: هرچه گفتند، گفتند. من برای آن‌ها زندگی نمی‌کنم و نمی‌میرم.

اُغلن کبیر: کدام دیار؟ من دوست دارم بروم و دیاری برای خودم دست‌وپا کنم و بگویم من از آن دیارم. من دوست دارم دیارم را خودم انتخاب کنم، برادران و خواهران‌م را خودم انتخاب کنم، من تسلیم‌شدن را دوست ندارم. تسلیم شدن ضعیف است، من نمی‌خواهم ضعیف باشم.

اُغلن کبیر: این ناوات، خواهر ماست یسنی! و گاهی خواهر-برادری خودش را این‌طور نشان می‌دهد.

اُغلن کبیر: برویم! من هم می‌گویم برویم. تو که بیش‌تر هوایی‌مان کردی با اینی که نوشتی؛ طوری‌که من هر جمله‌اش را لب‌خند زدم؛ وقتی از کلپتون بزرگ و آن لیلای بسیار خوب‌ش حرف زدی که من دروغ‌ش را هم دوست دارم اگر بگویی شنیده‌ام و گوش داده‌ام. بله باید برویم و مقصدش مهم نیست، می‌خواهم برای‌ت گوگوش هم بزارم و ببینم کدام‌ش خوب نیست؟ و آیا هیچ می‌دانی شهرداد روحانی همین پنج‌شنبه اجرا داشت در تهران و من نتوانستم برم؟ این شهرداد روحانی را هم یک‌بار برویم و ببینیم و بشنویم وگرنه حسرت‌ش به دل‌م می‌ماند. می‌دانی! ما ترکمن‌یم و ترکمن‌ها بی‌خود عشایر نبوده‌اند، دوست دارند هی بروند و بروند. یک‌جا بند شدن برای‌شان سخت است. آتش بدون دود را دست‌م گرفته‌ام و هرشب می‌خوانم. ما باید همین صحرای خودمان را که گالان و سولماز در آن تاخته‌اند خوب ببینیم. بله! ما باید برویم. ابی هم می‌گذارم بین راه، آن “گریه‌ نکن خاتون من”ش را برای‌ت می‌گذارم که حسرت بخوری که چه حیف! که چه اشتباهی کرده‌ای با نوارهایش، و فرانسوی‌ها که سوسیالیست‌ها را انتخاب می‌کنند ارزش یاد گرفتن زبان‌شان کم است. بگذریم! بیا از این‌جا بگذریم و برویم. خوبی رفتن این است که خود هدف است و وسیله. دیده‌ای چیزی این‌طور باشد؟

اُغلن کبیر: متشکرم از لطف‌تون.

اُغلن کبیر: حج‌خانوم این بامزه‌گی‌های شما الکی داره از دست می‌ره. جدی می‌گم.

باحال بود! خوشم اومد

اُغلن کبیر: بله؛ موافق‌م آقا که مابه‌ازاری تحصیل، محروم شدن از خیلی چیزهاست. زندگی سراسر انتخاب است، این‌که چه می‌خواهیم و چه نمی‌خواهیم.

اُغلن کبیر: آممم… نمی‌دانم سرور، شاید این‌طوری‌ست.

من قدر داشته های مجازیم رو میدونم.واینجا یک جورهایی داشته ی منه

اُغلن کبیر: نه؛ اصلن! به من برنخورد؛ صرفن آن پست یادآوری کرد به من که باید خوب‌ها را خوب بدانم و فرق بگذارم میان خیلی‌ها.

اُغلن کبیر: ممنون‌م ازت امین عزیز. ابی خوبه. من هم دوست‌ش دارم.

آپم : خدا و روان انسان [ شرحی بر فرموده ی حافظ : نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار]

اُغلن کبیر: من رو یاد آقای الیاس انداخت :)

چه خوب
باعث افتخاره که شما ، اونجا ، کنار پستهای من و همچنین دوستتون… به آدرسش سرزدم البته یه تک پا …یه کم دردسر داشت.باید با فیلتر شکن میرفتم…اما فضاشو دوست داشتم خیلی

اُغلن کبیر: خیلی به خوب یا بد بودن‌م ارتباطی نداره، بیش‌تر به‌خاطر سوءتفاهم‌هایی‌ست که یکی‌ شدن‌های این دو عالم به‌وجود می‌آره.

اُغلن کبیر: درود بر شما. اتفاقن همین یکی دو روز پیش آمدم و خیلی از پست‌های شما رو خوندم، ولی معمولن کامنت گذاشتن‌‌م نمی‌آد. خانم navat هم دیدم برای شما کامنت گذاشته‌اند که خواستم بگم از دوستان‌م‌ند که چون شما، قلم‌شان خواندنی‌ست. موفق باشید.

اُغلن کبیر: افتخار من داشتن همین بازدیدکننده‌های محترمه. از شما سپاس‌گزارم.

اُغلن کبیر: کوچ‌نورد یه بار چند ماه پیش اومد و گفت شاید دوباره شروع کنم به نوشتن. گفتم شروع کن. ولی خبری ازش نشد. رفته. جاویدالاثر شده.

اُغلن کبیر: آقای دکتر؛ ما کوچیک شمائیم. اتفاقن همین دی‌روز بود که اومدم و این پست‌های اخیر حضرت خضر۴ رو خوندم. ولی نمی‌دونم چرا اعلام حضور نکردم. عذر تقصیر!

اُغلن کبیر: آیا من می‌تونم اجازه‌ی منِ مجازی شما را ازتون بگیرم که بیش‌تر بیاد این‌جا و برای ما از فلسفیات‌ش بگه؟

اُغلن کبیر: قصدم هست که بیایم اما خب…

اُغلن کبیر: متشکرم. لطف دارید.

من تقریبا نوشته های شما رو زیرو رو می کنم بعضی روزها .اما این یکی رو نه نخونده بودم.ممنونم که کمک کردی راحت تر پیداش کنم. بهار وزندگی وعشق فقط با عطر بهار نارنج می چسبد همسایه البته به جان من …

نوشته های تو قابل ستایشند.به نظرم ستودنیها رو باید ستود. تو عجز منی در نوشتن ….
چقدر حس بزرگت رو خوب می نویسی.من آدرست رو معرفی کردم به اونایی که دوست داشتم بخوننت والبته کم لطفی می کنند اگه بیان وپای نوشته هات حرف نزنند

امان از کنجکاوی هایی که همیشه هستند وعمرشون به دنیای آدماست وامان از قضاوت هایی که …که … اغلن ! چقدر حرف های خورده دارم .داشتم .خواهم داشت

بیرون
جنگِ خاموشی و فراموشی‌ست
با من
درون همین شعر بنشین.
من از عاشقانی می‌گویم
که نداشته‌ام.
تو از سفرهایی بگو
که نرفتی.
بیرون
آدم می‌کشند…

این روزها کمتر می شنویم که کسی به کسی بگوید: من با دار و ندارت می سازم …

آپم: دارم عاشقت میشم …

بازهم نوشتن را از سر گرفته ام… این بار قصد دارم رفتنی و قهری در کار نباشد و خوشحال میشوم اگر دوستان قدیمی ام هنوز لایق خواندن خط خطی هایم بدانندم….

سعدی هم همین حالی بود به گمونم:)

آدم دلش می خواهد بی خاصیتی کوفی عنان را ندید بگیرد و فراموش بکند که رنج همچنان در جریان است! این یک دو خطت از آن هایی است که بدم نمی آید کسی به اشتباه فکر کند کار من است. با کله گردن می گیرمش: ) آن “نخند”ت پشت سر جمله ی دُن کیشوتی “تو کوفی عنان زندگی منی” چسبید!

* عکس های خوب بگیر و به اشتراک بگذار

خیلی لذت بردم !

خیلی زیاد !

اُغلن کبیر: ممنونم از شما.

اُغلن کبیر: متشکرم. همین‌طور برای شما.

اُغلن کبیر: من چون خودم از سیستم وُردپرس[دات]اُرگ استفاده می‌کنم برای اداره ی این وبلاگ، مشکل خاصی نداشتم به اون صورت. وگرنه بنده هم خیلی تبحری در این مسائل ندارم.

اُغلن کبیر: راست‌ش قالب‌های وُردپرس با دیگر وبلاگ‌ها متفاوته. یعنی در یک فایلی که نگاهی به‌ش بندازید و تغییرش بدید خلاصه نمی‌شه. اچ‌تی‌ام‌ال نیست، چند فایل پی‌اچ‌پی‌ست. اگر یک قالب وُردپرس رو همین‌جوری دانلود کنید و به‌ش نگاهی بندازید متوجه می‌شید. ترجمه‌ی یک قالب وردپرسی به یک سبک دیگه، کار افراد متبحره بنظرم. من خودم چنین تخصصی ندارم که بتونم کمکی کنم.

اُغلن کبیر: خیلی از شما دوست خوب ممنون‌م.

اُغلن کبیر: سپاس‌گزارم‌ت.

اُغلن کبیر: چارچوب اصلی قالب رو از یکی از پوسته‌های وُردپرس گرفتم و خودم تغییراتی دادم به‌ش و به این روز درآوردم‌ش. الآن که گشتم نتونستم اسم قالب اصلی یا طراح اصلی‌ش رو پیدا کنم. خودتون اگه حوصله کنید می‌تونید پیداش کنید. قالب‌های زیبای زیادی هست اگر بتونید ترجمه‌شون کنید.

اُغلن کبیر: سلام از ماست. برای من همیشه جای تعجب بود که چرا این وبلاگ شما مسدود نمی‌شه! که خب مسدود شد. نظرم بر اینه که برین توی بلاگ‌اسپات. بلاگفا خیلی محل مناسبی برای شما نیست.

اُغلن کبیر: متشکرم.

اومدم که فقط گفته باشم:

“بایراموز مبارک”

اُغلن کبیر: بله، می‌شه از این وجه هم به‌ش نگاه کرد.

اُغلن کبیر: درسته؛ اگه این وجه‌ش نبود که مدت‌ها پیش مُرده بودم من.

اُغلن کبیر: اِ، شما روان‌شناسی؟ چه خوب! من روان‌شناسی رو خیلی دوست داشتم و دارم، ولی اگه بخوام تغییر رشته بدم، ترجیح می‌دم برم روی رشته‌های صد در صدی. مث رشته‌های فیزیک یا ریاضیات. چیزایی که یا صحیح‌ند یا اشتباه. هر چی که مربوط به انسان می‌شه به سردرگمی ختم می‌شه به نظرم.

اُغلن کبیر: به به! ببین کی این‌جاست. برگرد آقا شک نکن.

اُغلن کبیر: یه سری یه خانمی زنگ زده بود ازم مشاوره‌ی حقوقی می‌خواست، خودش روان‌شناس بود. بعد یه جای کار که دیگه داشت درددل می‌کرد و… خواستم یه چی به‌ش بگم، دیدم خودش روان‌شناسه. نگفتم. ولی به‌ش گفتم که می‌خواستم اینُ بگم. کلی خندید.

اُغلن کبیر: به بی‌راهه نمی‌ره. من که تست کردم درسته. وقتی رو view all که کلیک کنید، می‌بره مشروح مطالب هم‌خوان شده توسط بنده رو در صفحه‌ای نشون می‌ده. آخر اون صفحه هم جایی هست که می‌تونید صفحات بیش‌تری رو بخونید و مطالب منتشره‌ی قبلی رو هم ببینید.

آدمهای متناقض بازم یه جوری می تونن جمع وجور کنن اون چیزایی رو که باید اما امان از بلاتکلیفها…اونایی که تکلیفشون با خودشونم معلوم نیست چه برسه به اطرافیان…

اُغلن کبیر: بسیار عالی. من با هرگونه رهایی موافق‌ام.

اُغلن کبیر: سلام. راست‌ش من خودم همیشه سعی کردم چیزی که می‌نویسم باعث حرکتی بشه از یک محیط خزان‌زده به سمت یک محیط آبی. حالا این آبی یعنی چی، یعنی رهایی، یعنی یک حس خوب. خواسته‌ام تصویری که می‌سازم تصویر حرکت از وضعیت نامطلوب به سمت وضعیتی بهتر باشه. اما خب این‌که باعث می‌شه یک «من»‌ای شکل بگیره در تو که به سمت یک جنگل‌ خزان‌زده حرکت می‌کنه، آرام و سر به زیرافکنده و فکور برام ناخوشاینده… به هر جهت به خاطر نظرات‌ت و محبت‌هایی که داری همیشه سپاس‌گزارم از تو.

نامه ات چقدر گرم بود! چقدر بوی حرفهای مادر فرزندی میداد! چقدر راحت وصمیمی از آرزوهایی حرف زدی که دعای دستان مادرهاست همیشه
من دوس داشتم.من دوس دارم این خواستنهای اینگونه رو.این جنگ جنگ هایی که تا پیروزی کش میاد…

اُغلن کبیر: خیلی ممنون. در مورد لینک هم اگر نگاهی به این وبلاگ من بیندازید می‌بینید که متأسفانه جایی برای قرار دادن لینک دوستان قرار نداده‌ام. علت‌ش زیاد بودن وبلاگ‌های مورد علاقه‌ی بنده است که در یک فضای محدود آوردن نام‌شان ممکن نیست. به هر حال از لطف‌تان سپاس‌گزارم.

اُغلن کبیر: بله؛ متوجه منظورت می‌شم. چشم در نظر می‌گیرم این نکته رو.

اُغلن کبیر: یعنی زیادی رویایی شده؟

اُغلن کبیر: اگر من‌م که نمی‌زارم کسی فنجون‌م رو بشکنه.

مرسی.
خوشحالم با اون پست چند نفر دیگه رو هم در نوشته های زیباتون شریک کردم

اُغلن کبیر: خیلی از شما ممنون‌م بابت لطفی که به من داشتید و از آشنایی با نوشته‌های شما و دیگر دوستان با محبت‌تان خوش‌حال‌م.

اُغلن کبیر: خیلی از شما ممنون‌م.

چه خوشه حال دلم حالا که اینجا رو خوندم.کاش سحر زودتر پلی زده بود به این خونه ی دوست داشتنی. ممنونم بابت اینهمه قدرت نوشتنت وعطر حسی که منو نشوند پای سیستم ویادم رفت کجام و چه می کنم…

اُغلن کبیر: ازتون ممنون‌م. لطف دارید شما.

آخ که هیچکس نمیفهمد من از همین فاصله های کوتاه ویران شدم …تو ویران نکن بانو تو ویران نکن …

اُغلن کبیر: نه حرف نامجو چیز دیگه‌ایه، من فقط از لفظ آیت‌الله استفاده کردم یعنی نشانه خدا و منظورم آیت‌الله اصطلاحی نبود.

اُغلن کبیر: بسیار ممنون‌م. نظر لطف شماست به من.

اُغلن کبیر: ممنون‌م از شما که فراموش‌م نکرده‌اید. وقتی اسم‌تان را دیدم که کامنت گذاشته‌اید خوش‌حال شدم. راه‌اندازی مجدد وبلاگ‌تون رو هم تبریک می‌گم. موفق باشید.

اُغلن کبیر: خدا رو شکر که زنده‌ای.

اُغلن کبیر: ممنون‌م. به قول پرویز پرستویی توی یه فیلم‌ی: ای بابا! سجایای شما که از مال من بیش‌تره!
:)

اُغلن کبیر: ممنون‌م از لطف‌تون.

اُغلن کبیر: بله موافق‌ام. شما اگه آدرس دارین بزارین لطفن. آدرس وبلاگ‌ها رو دوست دارم داشته باشم تا بخونم. ممنون

اُغلن کبیر: این بند دوم یادداشت شما، به‌نظرم معنی‌ش این بود که من الآن باید سرم رو بکوبم به دیوار :) ای بابا. زنده بودن برای عزیزان یک چیز است، زنده بودن برای خودت یک چیز دیگر. احساس می‌کنم در این عمر نه چندان بلند خودم، به آن‌چه که می‌خواستم نرسیده‌ام. من ادبیات دوست داشتم، طراحی کردن را دوست داشتم، عکاسی را، کسی را… هیچ!
عطار جایی در مختارنامه‌اش سروده که “افسوس که بی‌فایده فرسوده شدیم/ وز آسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم/ دردا و ندامتا که تا چشم زدیم/ نابوده دمی به کام، نابوده شدیم”. عنوان‌ش را هم گذاشته “باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر”؛ حکایت من است حالا.

جالبه که امروز از صبح داشتم به همین مقوله هدف و انگیزه فکر می کردم و دقیقا به این موضوع که من هیچ هدف و هیچ انگیزه ای ندارم و الانم با این پست تو مواجه شدم . البته تعریف از خود نباشه بعضا با همه اینکه خیلی دوری ، یک نزدیکی هایی هم باهات حس می کنم ، بعضی از پستات تو مخم حک می شن ، همینجوری توش راه می رن . می خوای نمونه بیارم ؟ مثلا همون که گفته بودی “به کجای دنیا برمی خورد اگه من نبودم ” ، البته نقل به مضمون بود ! همین جوری اینا رو گفتم که روده درازی کرده باشم ، آخه دلم الکی الکی واسه اون وقتا که روده درازی می کردم تنگ شد . بعد در همین حین که دارم اینجا برات روده درازی می کنم یک حس اضطراب شدیدی دارم که هر لحظه بیشتر می شه ! چرا ؟؟؟ چون تو دوری ! حالا این “دوری” یعنی چی ، خودمم نمی دونم . البته نه اینکه فکر کنی فحشه ها ، نه فحش نیست ، یه چیز خنثی است . بعدها دیدی یه تعریفی چیزی هم ازش در اومد ، بالاخره کسی که از ما دوره یا جزو از ما بدترونه یا جزو از ما بهترونه ، شما که قطعا جزو از ما بدترون نیستی . بعله …

اُغلن کبیر: من امروز چه‌قدر خوش‌حال‌م. کسانی آمدند و سر زدند به من، کسانی حال‌م را ام‌روز پرسیده‌اند که مدت‌ها بود خبری از ایشان نبود. یکی‌شان تو! خیلی خوب است. درباره‌ی این “دوری” که مدت‌ها قبل در گودر به‌م گفته بودی، فکر کردم. راست‌ش را بخواهی این دوری را، به کلمات مختلف از خیلی‌ها شنیده‌ام، از همین هم‌اُتاقی‌های خواب‌گاهِ دانش‌جویی‌ام حتا. شاملو یک‌جایی می‌گوید: «من از دوری و از نزدیکی در وحشت‌م». شاملو مرد بزرگی بود. بله! این‌که دور بودن را به من نسبت می‌دهی، معقول است، می‌فهم‌م‌اش؛ به آن عادت کرده‌ام. خودم هم نسبت به آن خنثی‌ام، نه خوش‌حال‌م می‌کند و نه غم‌گین. شاید به همین خاطر هم هست که دورم. به هرحال… این‌که آمدی و سر زدی و کامنت‌ای گذاشتی، بی‌نهایت خوش‌حال‌م کردی. ممنون‌م از تو؛ ای دوست خوب.

اُغلن کبیر: shut up! You’re not my real Mom!
;)

چه خبراا

اُغلن کبیر: به به! سلام علیکم. انتظار هرکسی رو داشتم الا شما. خیلی خوب کاری کردید سراغی از من گرفتید؛ خیلی خوش‌حال شدم.

اُغلن کبیر: شما گویا نصف کامنت‌هایتان اتفاقی‌ست. به هر حال من علاقه‌ای ندارم مثل شما شوم. من هم از نظرات شما ممنون‌ام جناب الیاس.

اُغلن کبیر: دوست‌داشتنی بودن بلا به معنی به استقبال آن رفتن نیست. رضای خدا به نظرم در این است که به آن‌چه داده راضی باشید نه این‌که بلا بطلبید. ناوات را هم من نمی‌دانم؛ نمی‌توانم بگویم مثل شما هست یا نه. امیدوارم مثل شما نباشد :) یک نصیحت مشفقانه هم کنم که خود درمانی نکنید در مورد بیماری‌هایتان، حالا بیماری که می‌گویم منظورم درد عشق و این جور چیزا نیست که بروید از تذکره الاولیا نقل قول بیاورید، منظورم همین سر درد شماست، استامینوفن و این‌جور مسکن‌ها تا جایی که من می‌دانم مصرف بی‌اندازه‌شان مضرند. چایی داغ خوردن هم همین‌طور.

اُغلن کبیر: ممنونم سمانه.

اُغلن کبیر: بله؛ جوجه را آخر پائیز می‌شمرند آقای الیاس ولی در حد توان نباید گذاشت «حالا حالاها دعوا شود».

اُغلن کبیر: یه ینده خدایی هم بود که می‌گفت سجایای شما که از مال من بیش‌تره! :)
ممنون‌م هلیا.

* راستی آن دخترکی که آنجا نشسته با آن ماگ توی دستش، تی شرتش الان به تنش گشادتر از همیشه است؛ موهایش را هم دو گیس می کندو ماگش را هم تعارف هیچ عکاسی نمی کند! بخارش را لازم دارد برای باز کردن یخ پیشانی اش؛ برای توجیه اشک هایی که باز بی هوا خزیده اند تا پشت پرچین کم پشت مژه هایش! هنوز هم باور ندارد پوشیدن تی شرت کمکی به فراموشی زمستانی نمی کند که صورت سفید مسخره اش را به شیشه ی بخارگرفته زندگی چسبانده!
کاش دوباره سرخک می گرفتم اغلن! دلم اتاق های سراسر چوب کمیش را می خواهد، دوتارنوازانی که به نیروی شفابخش سازهایشان ایمان داشته باشند! مادربزرگی که عوض دکتر نوازنده خبر کند و مادری که پله های چوبی را هزار بار بالا پایین برود و از عقب ماندگی ذهن های چوبی بنالد! دلم می خواهد عقب می ماندم اغلن!
مادرم را عقب می رانم! تب کرده ام! تب کرده ام و مادرم همه ی درها را بسته و زل زده به پنجره ها و دارد برایم وبلاگ می خواند! بعد این همه سال مادرم به راه حل های ذهن چوبی مادربزرگم ایمان آورده! اشک هایم را عقب می رانم! دارم بهتر می شوم! این را مادرم باور دارد. دیگر مادرم هم می داند که درمان ناخوشی های آدم های مریضی مثل من همان سازی است که آن دوتارنوازان می نواختند و همین کلمه هایی که این وبلاگ نویسان می نویسند! آاااای! باید دندان آدم درد کرده باشد و رفته باشد میخ بر ستون های چوبی کمیش دپه جگ زده باشد تا بداند بعضی درمان ها را فقط باید باور کرد!
تب کرده ام . تب کرده ام شاید چون دیگر هیچ درمانی را باور ندارم! مادرم چسبیده به اخبار. از حمله می ترسد! از از دست دادن آن همه ای که درون مرزهای در تهدید جامانده اند ! من اما دیرباورتر از آنی شده ام که این خطرها را باور کنم! باید پیگیر دردی باشم که درمانش را در محدوده ی هیچ مرزی جا نگذاشته باشم! این دردها دیگر امان مرا بریده اند اغلن! دلم می خواهد بگویم گور پدر اخبار و این خط و نشان هاو شاخ و شانه کشیدن های بی مزه! من دلم می خواهد سرخک گرفته بودم و …

اُغلن کبیر: نمی‌دانم تو را چه شده. هرچه که هست خوب نیست. رُک اگر بخواهم بگویم این‌که نوشته‌های اخیرت را دوست نداشتم. و فکر می‌کنم تویی که با وجودت می‌نویسی لابد سرحال نیستی. نمی‌دانم. من خودم وقتی از خانه دورم، وقتی همه غریبه‌اند، دل‌نازک‌تر می‌شوم. می‌توانم با الم عبدالباسط هم گریه کنم. اما اطراف‌م که شلوغ شود کم‌تر این‌طورم. دور بودن هم خوبی‌های خودش را دارد. تب کردن هم همین‌طور. نمی‌دانم فکر کرده‌ای ممکن است روزی برای این روزهای خودت هم دل‌تنگ شوی مثل دل‌تنگی‌ت برای روزهایی که سرخک گرفته بودی یا نه؟ من خودم وقتی آبله‌مرغان گرفتم، به مرز جنون رسیده بودم اما… اما آن‌چه در آن مدت یافتم را هیچ‌وقت تجربه نکردم. تجربه‌های مثبت را می‌گویم. دل‌تنگی حس مثبتی‌ست. اما غصه خوردن این‌طور نیست. منفی‌ست. آن هم برای جنگ. جنگی که هنوز نیامده. من هم به جنگ باور ندارم. آمریکایی که سال آینده انتخابات دارد، جنگ راه نمی‌اندازد. حالا بعد از آن، اگر ان‌شاءالله اوبامای بزدل شما رأی نیاورد شاید. اگر جلاد شام سقوط کند شاید. اما خب بله جنگ بد است. ترس دارد. دل خیلی‌ها را می‌لرزاند، امثال من را به کشتن می‌دهد. اما چاره چیست. مرگ یک‌بار، شیون هم یک‌بار. بگذار جهان اسلام یک‌بار برای همیشه خلاص شود. :) بگذار فضا برای اصلاح برخی افکار فراهم شود، بگذار دشمنان آقای الیاس بیش‌تر شوند. البته این‌جاها را کمی شوخی کرده‌ام. آقای الیاس به خودش نگیرد لطفن! اما با این همه باید گذراند. ناوات بگذار مثل خودت باشم، بگذار از تو بخواهم که برای من هم شده بخندی. می‌خواهم لب‌خند بزنی و غصه به دل راه ندهی. برای‌ت دعا می‌کنم.
گفته بودی فکرستان. همانی را می‌گویی که کسی نمی‌خواست‌ش؟ اگر می‌خواهی می‌توانی فیدش را بخوانی. فید آن وبلاگ را بده به فیدخوان‌ت، به گوگل‌ریدر‌ت، نمی دانم با هرچه که می‌توانی فید بخوانی. امکان‌ش آن‌وقت هست. الآن که گفته بودی فکرستان، رفتم و دیدم و متوجه شدم هنوز هم ۵۶ نفر هم‌چنان این فید را دارند. جالب است برای خودم. ۵۶ نفر هم‌چنان دل‌شان می‌خواهد آن‌جا را بخوانند. اما فکرستان مُرده است.
فیدش این است:
http://fekrestan.blogspot.com/feeds/posts/default

اُغلن کبیر: من کوچیک‌ات‌ام.

خوشم اومد!

ولی همین که یه خاطره ناراحت کنندس واست ما را بس است که بفهمیم هنوز هم دلهای مهربانی همین نزدیکی هاست…

زیبا نوشتید

دیگه نمیدونم چی بگم…

آپم : آخر پاییز…

کتاب مرصادالعباد من المبدأ الی المعاد نجم الدین رازی ، در موضوع عرفان و تصوّف است، بخوانید. این کتاب را می توانید از اینجا دانلود کنید:

http://pdf.tarikhema.ir/PDF/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D8%B1%D8%B5%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%AF-%D9%86%D8%AC%D9%85-%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D8%A7%D8%B2/

عید بر شما نیز مبارک.

اُغلن کبیر: سلام بر شما. شما خود می‌دانید که بنده قصد فاصله گرفتن از شما را نداشتم منتها کامنت‌های آخر شما که گویی از سر خستگی یا کلافگی بود مرا به این نتیجه رساند که بحث بهتر است تمام شود. در تمام آن مدتی که برای شما نظرات خودم را نوشتم، همه با نیتی خیر بود و آن‌چه را که خود حقیقت می‌پنداشتم را از آن دفاع کردم و تصمیم دارم مِن‌بعد هم دفاع کنم. دفاع از حق وظیفه‌ی همه‌ی ماست. من هم مثل شما برای اولیای خدا و بزرگان دین احترام قائل‌م اما آن‌ها را بشر می‌دانم و نه بیش‌تر. آن‌ها خود دنبال وسیله می‌گردند در تقرب به خدا. بله! و این‌که آن‌ها وسیله‌ای هستند برای تقرب ما به خداوند را نیز قبول دارم منتها نه به این شکل که شما تصور می‌کنید بلکه وسیله بودن آن‌ها در نظر من این است که ما راه را و صراط مستقیم را از آنان بیاموزیم، نه این که این همه را رها کرده، نص قرآن را رها کرده و… به هرحال حرف از این مورد زیاد است. آن‌هایی را هم که شما مورد خطاب قرار می‌دادید اگرچه منظورتان شاید من نبوده باشم ولی من کسانی‌را که مثل من فکر می‌کنند را برادران خودم می‌دانم و اهانت به آنان را اهانت به خودم. حال هر اسمی که می‌خواهند داشته باشند و تحت هر مکتب فکری که می‌خواهند زندگی کنند؛ مضاف بر این‌که بحث اصلی میان من و شما بود، و آن مطلب شیاطین انس به‌نظرم نتیجه‌ی عصبانیت شما از آن مباحث آمد. به هرجهت، من هم امیدوارم که نیازی به نظرات خصوصی نباشد، فکر می‌کنم ریشه‌ی نظرات خصوصی هم از آن‌جا بود که برخی قسمت‌های نظرات من، به سلیقه‌ی شما، توصیه‌ام به شما در نظر گرفته شد و حذف شد، به همین خاطر گفتم نگذارم شما به زحمت بیفتید و خودم به دادن نظرات خصوصی اقدام کردم.
به هر حال، بحث را من دوست دارم، همیشه دوست داشته‌ام. این روزها اگرچه کارهای تحقیقی دانش‌گاهی‌م بیش از حد معمول زیاد است و وقت کم‌تری پیدا می‌کنم برای آمدن به نت، ولیکن مطالب شما را در حد امکان پی‌گیری خواهم کرد. این وبلاگ بنده هم قصد انتقاد به چیزی و کسی را ندارد، یک محیطی‌ست لطیف‌تر از این حرف‌ها. کاری به کار کسی ندارد.
اگر امروز را، روز مبارک عرفه را روزه بوده‌اید، خدا قبول کند و عیدتان را هم به شما تبریک می‌گویم.

اُغلن کبیر: سلام؛ نه خیر من قهر نیستم با شما، من آدم قهر نیستم اصلن. منتها ترجیح می‌دهم وارد بحث نشوم. در ضمن بنده جدیدن کتاب‌خانه‌ی عظیمی از کتب عقیده و فقه به زبان عربی را برای خود تهیه کرده‌ام، دست‌رسی من به منابع بیش‌تر شده و با فراغ بال بیش‌تری قادر به بحث‌ام اما حرف به‌نظرم تا جایی مفید است که هدفی داشته باشد، این‌که هرکس فقط حرف خودش را بزند فایده‌ای در آن نیست. هم‌نشینی با شیاطین انس را می‌خواهید چه‌کار؟!
امیدوارم حق نوشتن شما به شما برگردد ولی بنده شخصاً نبود وبلاگ شما رو به نفع عقاید جماعت مسلمان می‌دانم :)
برای نظر خصوصی هم جناب الیاس، شما می‌توانید از صفحه‌ی تماس استفاده نمائید.

سلام . اغلن ! با من قهر که نیستی؟!

وبلاگ پیش به سوی خدا ، هک شد؛ خدا کنه مدیر بلاگفا آدرس قبلی رو برام پس بگیره.

اُغلن کبیر: بله؛ ما کوچیک شمائیم.

اُغلن کبیر: من کوچیک‌ت‌ام کسری.

اُغلن کبیر: من برای اون‌هایی‌که این‌طور کلی نظر می‌دن در مورد یه ملت متأسف‌ام.

برای لذت بردن کافی که فقط عاشق باشی اون موقه فراتر از کلمات میشی ، فارق میشی از لهجه ،زبان و حتی اثر انگشت DNA

اُغلن کبیر: بله خانم، عرب و عجم نداره. درسته!

اُغلن کبیر (برای جلوگیری از شنیدن فحش): بله؛ صحیح می‌فرمائید شما.

نامه ات منو یاد خود کوچیک خودم انداخت. وقتی فکر می کنم می بینم واقعا ارشد عوضم کرد. زیادی خشک شدم. پیش خودمون بمونه با اینکه از خوندن ارشد ناراضی نیستم ولی بهم نچسبید، ازش لذت نبردم. یه حس ماشینی بودن داره. مواظبش باش که عوضت نکنه. لذتش رو ببر اما عوض نشو!

این پست رو که خوندم به خودم گفتم لعنتی! حق دارند! حق دارند باور نکنند که این وبلاگ دوم من نیست (دوستان همیشه حتی به قیمت جنایت و ظلم در حق دیگری از این لطف ها به من داشته و دارند)! یکی از دوستان نزدیک دور من می گفت که نوشته های اغلنی من(!) افت کرده، هنوز فرصت نکرده ام باهاش چت کنم که ببینم منظورش چیه، ولی حدس می زنم به خاطر اینه که این پست های آخریت خیلی شکل من است، حداقل شکل آن وقت های من : )! همان وقت هایی که می ترسیدم با جلوتر رفتن مجبور شوم با سلام و زرشک برایش یادداشت بگذارم و…! اما می بینم دیگر نیازی به اون ترس نیستف و او هنوز هست، زنده است! و دارد به نام اغلن کودکی های خودش را می کند و من خیلی آگاهانه تر و قدرشناسانه تر دارم زندگیش می کنم! زنده باشی اغلن!

اُغلن کبیر: اُغلنلیق از بین نمی‌رود، بلکه از اُغلنی به اُغلن دیگر منتقل می‌شود :)

می دانم ربطی نداشت اما گفتم سوء استفاده کنم که هر وقت که یاد گنجشکت می افتی یاد من هم بیفتی و برای من هم دلی بسوزانی و دعایی بکنی! مراقب خودت و آن دل گنجشکیَت باش برادر هفت هشت ساله ی خوب خودم!

دوست داشتم بدونم چی و کجا قبول شده اید اما حالا که در این پست ننوشته اید، خوب یعنی کنجکاوی من بی مورد است ;-))
اما هرچه که قبول شده اید و هرکجا که هستید مایه بسی مباهاته و امیدوارم در همه مراحل زندگیتون بالاخص درستون موفق و موید باشید!

چقدر این کامنته یه جوری شد! یه تیکه ش رسمی ، یه تیکه ش خودمانی!:دی

اُغلن کبیر: خیلی از شما ممنون‌م. شما لطف دارید به من.

اُغلن کبیر: خیلی ممنون. من کلاً دل‌م نمی‌آد کسی رو بکشم. خودکشی که جای خود داره :)

اُغلن کبیر: ای‌میل زدم.

اُغلن کبیر: :))))
من با کسی قهر نیستم؛ فقط چون یه سری مشکلاتی توی بینایی‌م دارم، خیلی نمی‌تونم پای کامپیوتر بشینم و اینه که کم‌تر به دوستان سر می‌زنم. همین.

در ضمن قبولی تو رو هم تبریکمی‌گم
:)
همیشه موفق و شاد باشی

اُغلن کبیر: خیلی ممنون‌م از شما. لطف دارید.

اُغلن کبیر: هوم! این‌که گفته‌اید آدم زمانی تصمیم می‌گیرد دیگر گره‌ی نزند، مفهوم خوبی بود. یعنی البته تا حد زیادی دست خود آدم هم نیست. دیگر این‌قدر آدم از ازدست‌دادن‌ها خسته شده که ترجیح می‌دهد چیزی نداشته باشد که گره بزند. بله کاملن متوجه منظورتان هستم. منتها چاره‌ای هم از ارتباط با دیگران نیست که البته می‌شود گره‌ای در این روابط ایجاد نکرد و فقط با دیگران بود و بدون آن‌ها. این مدل زندگی هم البته برای همیشه نمی‌تواند دوام بیاورد، این هم خسته‌کننده‌ست؛ آدمی یک زمانی هم به آن‌جایی می‌رسد که احساس کند نیاز به گره زدن دارد؛ خودش را به دیگری آن‌طور گره بزند که نتوان بازش کرد. بله این هم واقعیتی‌ست به گمان‌م.

اُغلن کبیر: خیلی ممنون‌م ازت شیلان عزیز.

اُغلن کبیر: :ی
خیلی ممنون بابت پای ملخ‌ها. راست‌ش من خودم همیشه اِبا داشتم از این‌که دوستان حقیقی‌م بیان و این‌جا رو بخونن (حقیقی در برابر دوستان مجازی)، چون من همیشه همه‌ی اون چیزی که هستم رو نمی‌نویسم، دخل‌وتصرف می‌کنم توی واقعیت‌ها، به خودم حق تغییر می‌دم و خب این مساله بعضی وقت‌ها باعث سردرگمی دوستان می‌شه و حواشی ایجاد می‌کنه. البته ته مایه‌ی همه‌شون حقیقته‌ها و بعضی پست‌ها هم عیناً حقیقته (اونایی که برچسب پرتره‌ی مکتوب دارن در مورد احوالات خودم‌ند)، اصلاً زیاد از خود نوشتن آدم رو به خودپرستی می‌کشونه بنظرم؛ باید کمی هم آدم از خودش بودن فاصله بگیره گاهی. منتها اجتناب‌م از آشنایی دوستان حقیقی‌م با اُغلن کبیر اینه که بنظرم یک نوشته رو نباید تحلیل کرد، باید اجازه داد نوشته یک شخصیتی داشته باشه برای خودش که لزوماً لازم نیست به نویسنده‌اش ربطی داشته باشه. سعدی علیه‌الرحمه هم نرفته بود اون همه جهان‌گردی کنه که نه؟! سیگار هم همین است، من خودم سیگاری نیستم، من خیلی بچه مثبت‌م :) ولی دوستان‌م سیگاری‌ند، اهل همه مدل کارهایی‌ند که من نمی‌کنم. برخی ایده‌ها از این دوستان می‌آیند. من دوست دارم بنویسم، از این‌که می‌نویسم لذت می‌برم، نوشتن فی‌نفسه برام مهمه و یکی از سرگرمی‌هامه. هوم بله! این‌جوری‌هاس آبجی بزرگه :) باز هم ازت ممنونم.

اُغلن کبیر: نه زروان، سیگاری نیستم من. چرا شلوغ‌ش می‌کنی؟
:))

اُغلن کبیر: سلام آقای دکتر. ممنون از دعوت‌تون و لطفی که داشتید به من. من راست‌ش کلی نشستم فکر کردم یه چیزی بنویسم منتها چیزی نتونستم. البته خب تا حدودی طبیعی هم هست، برای منی که علوم انسانی خوندم مثل این می‌مونه که بگن از کوانتوم هرچه می‌دانید بنویسید. :)
باز هم از توجه‌تان بی‌نهایت سپاس‌گزارم.

راضی باش از این پیچیدگی که شاید تنها کاری که به خاطرش اومده باشیم تو این دنیا همین فکر کردن باشه
بقیه‌اش کم و بیش فرمالیته‌ست

اُغلن کبیر: ممنونم سرور. مسرومان کردی:)

اُغلن کبیر: ممنون سینا.

اُغلن کبیر: مع‌الأسف تولد من هم‌زمان شده با این دو تا بازی. نه پرسپولیس تیمه و نه بارسا. ولی با همه‌ی این حرف‌ها ازت ممنونم. ;)

اُغلن کبیر: :))

راستی من مدام می آیم، مدام می خوانمت! خواستم بگویم حواسم هست بهت: ) خودم هم نیایم خبرهایت می رسد! مثلاً همین اواخر یکی بهم گفته بود این برادرت، اغلن، بد دپ می زند این اواخرها!! و من دلم هری ریخته بود و آمده بودم خوانده بودمت و دیده بودم خوبی و دپ زدن هایت از آن دپ زدن هایی نیست که خواهر بزرگ ها را دق بدهد: )!

اُغلن کبیر: خوش‌حال‌م که می‌خندی. خنده خوب است؛ این‌که آدم بتواند بخندد خوب است. ما هم همان‌یم که بودیم، گاهی غم‌گین‌تر شاید، ولی همان‌یم. از این‌که هم‌چنان خبرم را داری هم خوش‌حال‌م. ما که گودری داریم که به صد دنیا نمی‌دهیم‌ش، گودر نمی‌گذارد دوستان‌مان را فراموش کنیم؛ خواهر بزرگه که جای خودش را دارد. هرچند کم می‌نویسی ولی همان‌ها را زودتر از بقیه می‌خوانم. بلاگ‌اسپات فیلتر است و این آمدن را سخت می‌کند ولی چیزی دیگری عوض نشده. :)

قضیه همون قصه خداست که فرشته ها بهش میگن اینی که درست کردی نشتی داره! خدا میگه این اشکه!
نشتی هم نداریم! لاک که جای خود دارد.
باید بسوزیم و بسازیم….
عالی بود دستت درد نکنه

پستای آخر شما هم یه غمی داره

غمی غمناک

شما را چه شده است؟

عاشق این طور نوشته هام که پیوندم می زنه به کودکی هام…

اون نوشته ای که نوشته بودم حذفش نکردم توی پیش نویسه توی اوج خشم و ناراحتی از آشنایانی نوشته بودم که خواننده وبشان بودم و خواننده وبم بودند
اما بعد که کمی خشمم فروکش کرد ترجیح دادم فعلا دست نگه دارم اگر ادامه دادند انتشارش بدم

اولا که کلمه ی اغلن کبیر یعنی چی؟
دوما یکم از “درباره”ات رو خوندم گفتی به بقیه وبلاگ یاد میدادی خودت نداریو اومدی وبلاگ زدی؟
(سوالی که پیش اومده اینه که وبلاگ زدی قبلا حالا اومدی تو وبسایت یا همین وبسایتی که میبینیم وبلاگه!)

راستی الان دوباره “درباره”ات رو خوندم فهمیدم اغلن کبیر میشه بچه ی بزرگ , نه!!؟

(من باید نقاش می‌شدم. باید نقاش می‌شدم و این همه حسرت کشیدن سلف پرتره را نمی‌کشیدم. ) + (زلیخا هرچه میگوید دروغ است!)

چقدر سفت و سخت و سنگین مینویسی ها!

موفق باشی… .

اُغلن کبیر: عرض کنم که وبلاگ و وب‌سایت تفاوت عمده‌ای با هم دارند و این‌که کسی مطالب‌ش رو روی هاست شخصی می‌نویسه دلیل بر این نمی‌شه که وبلاگ اون، وب‌سایت باشه.
از لطفی هم که دارید سپاس‌گزارم.

حتما یه هوای تازه بده به خودت

ولی چه میشه کرد؟

به قول شاعر: چه صبری دارد خدا !

نه می‌شه دید نه می‌شه نادیده گرفت… آدم یه جاهایی واقعاً کم میاره

نامربوط:ساق سالامتلیقمی اغلن؟
امتحانلا قاوی گِچیامی؟قایرات اِد…

اُغلن کبیر: به نظر من زندگی یعنی تلاش برای درک معنی زندگی. یعنی دنبال کردن همین سوال شما فکر می‌کنم مهم‌ترین کاریه که باید برای خودمون انجام بدیم.
«زندگی، راز بزرگی‌ست که در ما جاری‌ست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاری‌ست.»

گاهی وقت ها دسته فرمون از دستمون در میره و گاهی وقت ها هم خیلی بد سقوط می کنیم به ته مه های دره اما میشه بلند شد و ادامه داد باید خواست تا بلند شد…. به شهریار بگو

اُغلن کبیر: آمدم. این روزها سرم خیلی شلوغ است. امتحانات …

:))

اُغلن کبیر: نه بابا استعاره چیه، دمکراسی خر کیه. ما فقط می‌نویسیم و لذت می‌بریم.

غمگینم ، حزینم ، ماتم زده ام ، سوگوارم

از بس که جفا و جبر می کنی تو بر من

جفا کم کن ، جرح مده جوارح تنم

جبر بس کن ، خاموش کن شراره های روح و روانم

چی؟! چطور تبسّم می کنی ؟!

یا که نیشخندم می زنی ؟!

اصلاً غم چشیدی تو ، یا که نچشیدی هنوز؟!

میدانی تو ، غم چیست؟ ماتم چیست؟ سوگ چیست؟ یا که نمیدانی هنوز؟!

باز تبسّم می کنی ؟!

قه قه می خندی؟!

یعنی که ، کلبه ی احزان ، شود روزی ، گلستان ؟!

دریغا! ای جان روزگار !

کلبه ی احزان ، کی ، می شود ، میستان ؟!

کلبه ی احزان ، می شود روزی ، گلستان ؟!

کلبه ی احزان ، کی ، می شود ، میستان ؟!

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست

اُغلن کبیر: سلام؛ معلومه که خودم نوشتم.

اُغلن کبیر: واقعاً پروانه کیست که مرا این‌گونه به سونامی راضی می‌کند؟ :)

زیر لب چند بار خوندم :
“در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم
سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور”
خیلی شعر به موقع ای بود … !

اُغلن کبیر: ولی من مصرم که بگم آرزو را می‌شود یاد داد و این نه به این معنی‌ست که ما آرزوهای بقیه رو ادامه بدیم که منظورم این است که آرزو مثل فکر است که در تلاقی با یکدیگر رشد می‌کند. من اگر ندانم که تو چه آرزوهای بزرگی داری همیشه فکر خواهم کرد آرزوهای خودم بزرگ‌ند و خوب‌ند ولی وقتی آرزوهای بزرگ‌تر و سالم‌تر و رنگی‌تری را ببینم متوجه می‌شوم که می‌شود آرزوهای به‌تری هم کرد. و این آرزوهایند که در نهایت اهداف‌مان را می‌سازند و هدف‌ها مسیر زندگی‌مان را.

احمد شاملو
————————————————
آدمیزاد به سفر زنده ست…. نظر منه البته…
آدم دل تنگ میشه یه جا بمونه….
میروم جایز نیست، من رفتم.
موندن رکوده ، مردابه…

رفتن یعنی گذشتن از رابطه‌ها، یعنی دل کندن از صمیمیتی که داشته‌ایم، نمی‌توانی بگویی
می‌روم و هم‌چنان با هم خوب خواهیم بود. نمی‌گویم که تو قصدت این است، نه؛ ولی ناخواسته این‌طور می‌شود. وقتی بروی نقاط مشترک‌مان هم می‌روند، یعنی کم می‌شوند، دیگر من نمی‌توانم یک نگاه خاصی به تو کنم و تو بفهمی که من چه می‌گویم؛ چون این نگاه‌ها وقتی رابطه‌ای باشد پیدایشان می‌شود. دیگر نمی‌توانم بگویم فلانی شبیه عمو زِپِلِشک است؛ چون تو نمی‌دانی عمو زپلشک کیست، پس می‌پرسی زپلشک کیه؟ و من جواب خواهم داد یک شخصیت کارتونی‌ست که یک‌روز عصر موقع خوردن چای از تلویزیون دیدم و عمو زپلشک کسی بود که فیلان. بعد این نقاط مشترک اگر نباشد وقتی هم‌دیگر را دیدیم هرکدام‌مان هی سعی می‌کنیم چیزی پیدا کنیم تا درموردش صحبت کنیم، هی بی‌خودی با فنجان روی میز ور می‌رویم و نمی‌توانیم دیگر صمیمی باشیم، نمی‌توانیم با هم این‌قدر که الآن خوب‌یم خوب باشیم. به همین راحتی. پس از رفتن بمان!

” شنیدن کی بُوَد مانند دیدن ، دیدن کی بُوَد مانند رسیدن ، رسیدن کی بُوَد مانند چشیدن “

فقط همین .

به روزم .
آمدن ت را سپاس .

فرصتی بخواهید
تا گیسوان خود را در آفتاب کنار رودخانه
شانه بزنید
فرصتی بخواهید
که مخفی ترین نام خود را
که خون شما را صورتی می کند
از رود بزرگ بپرسید
به نام آن اسب
به نام آن بیابان
شما فرصت دارید
تا چیدن گندم ها
تا زرد شدن کامل گندم ها
عاشق شوید
فقط روزهای کودکی را برای یکدیگر
نگویید
گندم ها زرد شدند
گندم ها چیده شدند
نان گرم آماده است
ولی
شما کنار بوته های زرد ذرت باشید
آب را در کوزه بریزید
کوزه را کنار تنها بوته ی گل سرخ
بگذارید
ما
شما را هنوز به خاطر آن گل سرخ
دوست داریم

گذشته … یه زخم پیر و کهنه س … خوب نمیشه …

این حق دادنم که از اون کارای لعنتیه…آدمو بُغض کُش می کنه…

ترجمه : هر آدمی را خضر بدان ، هر شب را شب قدر بدان

لینک ادماگه روخصات بارمی؟

بازم مث همیشه عالی بودن توصیفات…………….!

و شنیده ای ، ‹‹ اگر با ما نبودش هیچ میلی *** چرا ظرف مرا بشکست لیلی ›› . روزی مجنون از قاصدی کوزه ای به لیلی فرستاد. چون قاصد نام مجنون بر زبان آورد لیلی برآشفت و کوزه را بشکست . قاصد برگشت و قضیّه به مجنون گفت ، مجنون قه قه خندید. قاصد گفت : دیوانه ای تو، او ظرف تو را بشکسته حال تو می خندی؟!! مجنون گفت : من ظرف را فرستادم که بگویم او (لیلی) را می خواهم . او ظرف را بشکست که بگوید مجنون را می خواهد و بس ، کوزه در این میان چیست!!! و این عشق دوجانبه است!!!

ممنونم که زحمت کشیدی و این جوابو گذاشتی .

متشکر از توضیح…

البته من الآن مجدد که کامنت‌تون رو خوندم متوجه شدم گویا شما دچار سوءتعبیر شده‌اید از این پست من. من نگفتم که باید شخص خوش را کوبید و الخ. من از زبان روزگار و زندگی گفتم، یعنی زندگی می‌گوید آدم خوش را باید کوبید و پنچرش کرد. وگرنه من که کاره‌ای نیستم که بخواهم چنین و چنان کنم.

هر چی داری این جا دود کن ، باش سیگاری م باش ولی بپا هم راش خودت م ته نکشی …

یاد داشت هات خوب ند ،اْغلن کبیر !

درود بر شما استاد اُغلن کبیر.

نوشین
——-
متن زیبا و آهنگینی بود؛ راحت در ذهن ماندگار میشه…..

یاد تو در دلِ من ، طوفان به پا می کنه …

و دفتر شعر تو ، برگ برگش دریاست ، دریاهایش گاه آرام است ، با نسیمی

فرح بخش ، گاه طوفانیست و موّاج با تندبادی مهیّج

و من تندبادهایش را بر نسایمش ترجیح می دهم …

به گریه می رسم ولی سکوت….
به گریه هم امان نمی دهد!

اینم از این شاعره آلمانی:

…برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم
که چراغ ها و نشانه ها را در ظلمتمان ببیند
گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود
برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد
و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد
و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است
سخن بگوییم.

روحشون ایشالا شاد باشه و اروم

پیش میاد دیگه

سال نو مبارک

من عاشق نقاشیم.راست میگی…

البته همه ی نقاش ها هم هنرمند واقعی نیستند

خشکم می زنه!!!

یعنی گاهی فقط فکر می کنم که یه اتفاق اصلن برام مهم نبوده… و یا حتا اصلن فکر نمی کنم…
اما می بینم که جسمم اون رفتاری که متناسب با فکر منه رو انجام نمی ده… و متناسب با ناخودآگاهم رفتار می کنه… هرکاری که اون بگه نه هر کاری که من بگم!!!

خیلی تلخه!

انسان‌های سورئال از این شهرزادها بسیار فراوان در سرشان دارند. مثلا در کلهٔ این‌جانب چندین قصه‌گو هست. (در هر ژانری دلتان بخواهد.) و البته آن‌ها تنها قصه نمی‌سرایند. دنیاهایی را می‌آفرینند و نابود می‌کنند.

گاهی اوقات خسته می‌شویم از این کشکمش‌های کله‌ای و ماجرایی: آن‌گاه همهٔ آن‌ها را یک‌جا جمع کرده برایشان قصه‌ای می‌خوانیم. قصهٔ پسری که شهری از شهرزادها در ذهنش داشت.

رج ک به: سیری در جهان کافکا/ سیاوس جمادی
و: نامه هایی به میلنا/ ترجمه سیاوش جمادی

تصویرسازی شاید نیاز ذهنی همه ی ماست، گرچه خیلی وقتا این تصویرسازی ها درست از آب در نمیاد! ولی خواسته و ناخواسته این تصاویر همیشه هستن … چه درست باشن، چه اشتباه!
ولی واقعیت همیشه با تخیل آدمی فاصله ی زیادی داره!!!

سال نوت مبارک اُغلن جان

قیافه افراد زیاد رو من تاثیر نمیذاره برای قضاوت در موردشون.

دقیقاً چه فرقی می‌کنه تصویر ذهنی چه شکلی باشه؟ نیچهٔ ذهن من لاغر و بی‌ریخت بود و قیافهٔ گندی داشت. لباس پاره می‌پوشید و همیشه جلق می‌زد. در ضمن سیبیل هم نداشت.

اما گقته می‌شود سبیل حشمت‌الملوکانه‌ای داشته و هیکلی بوده.

خوب به قول خودت چه فرقی می‌کنه؟ نیچه نیچه است. نه یک کلمه بیش‌تر و نه یک کلمه کم‌تر.

اما باید بگم این تصویر سازی و بالطبع این آرمانی بودن تصاویر و حتی باورکردنشان اجتناب ناپذیره!!!

موفق باشید
نوروزتان پیروز

حالا اونایی که روی منبر میرن لابد دارن از خدا و زیباییش میگن ،
امّا کاش اگه میشد خدا خودش ظاهر بشه و ما خود معطوف به زیباییش میشدیم ، هو الظاهر !
منسوب به امام علی است : هر که از غیر خدا هدایت بخواهد گمراه شود .
مولانا می گه :
گر تو خواهی همنشینی با خدا / رونشین تو در حضور اولیا.

اما “در ستایش هنر”
به نظرم تو هم الان دست گذاشته ای روی همان مهمترین ویژگی هنر. اینکه می گویند موسیقی جایی شروع می شود که کلام تمام می شود در مورد همه هنرها صادق است. آنهایی که به اسم اثر هنری منبر می روند و نظریه بافی می کنند واقعاً پرت هستند از قضیه. اصلاً زبان هنر زبان ناگفتنی هاست به نظرم. زبان چیزهایی که نه شنیده ایم شان و نه می توانیم به زبانشان بیاوریم. لمس کرده ایم و می لمسانیم! به مخاطب. برای همین است که هنر زیباست و محبوب. چون مخاطب را تحقیر نمی کند و ندانسته هایش را به رخش نمی کشد. بلکه صاف دست می گذارد روی تجربه های شخصی اش. همان پدرسوختگی که گفتی!

دو سالگی دیلماج‌بانو رو هم تبریک می‌گم.

آممم…
به قول حمید مصدق:
مبهوت
در این جهان چون برهوت
مبهوت
آه ای پدر مگر
گندم چه قدر شیرین بود ؟
و سیب سرخ وسوسه حوا را
در دامن فریب چرا افکند ؟
نفرین به دیو وسوسه
نفرین به هوشیاری
آری عقاب شیطان را
من در بهشت دیدم
و نیز رنج آدم و حوا را
دراین زمین زندان
و رنج جاودانه انسان….

×××

ثبات شخصیت ؟!
در این دوره زمانه ؟!
محال است !

درود بر اغلن کبیر

حقا که کار خوبی می کنین !

سئللر ، سولار ، شاققیلدییوب آخاندا

قیزلار اوْنا صف باغلییوب باخاندا

سلام اولسون شوْکتوْزه ، ائلوْزه !

اولسون مبارک بو جدید اویزه ( آخرین مصراع رو از خودم درآوردم. در واقع تحریف کردم- نمی دونم نوشتنش چطوریه ولی منظورم این بود که خونه جدید مبارک باشه)

موفق باشی